Berichten met tag Verwondering

No Impact Week: eerste dag zonder afval

Deze week doe ik mee aan de No Impact Week (7 t/m 14 november), een week waarin je stap voor stap je impact op de aarde probeert te verkleinen. Zelf heb ik het benoemd tot “ecologische vastenweek”, want dat is het eigenlijk ook: je wordt je bewust van de impact die je op de aarde hebt.

Zondigdag
Gisteren, op dag één moest ik al het afval verzamelen dat ik heb gemaakt, afgelopen zondag. Slechter kon het niet: de verjaardagsvisite kreeg vele spijzen op tafel aangeboden die niet op de markt waren gehaald, maar allemaal één kenmerk gemeen hadden: verpakt. Alles is verpakt. Alles. En afval maak je. Altijd. Veel afval. Zelf probeer ik voortaan maar een pragmatische voorkeurenlijst te maken: papier en kartonnen verpakkingen boven plastic. Het was gisteren niet zondag, maar zondigdag; een hele afvalzak vol aan overblijfselen heb ik moeten verzamelen. Oioioi, staan we daar wel eens bij stil? Het kan anders.

Afvalloze maandag
Dat bleek vandaag. Mijn collega’s heb ik tot waanzin gedreven: koffiebekertjes moeten hergebruikt, vriendelijk aangeboden Liga’s heb ik geweigerd. Als ik koffie haal krijgt men er geen voorverpakte zoetjes of suiker meer bij, maar gewoon via de drukknop op de automaat. Binnen de organisatie waar ik werk doen ruim dertig mensen mee met de actie, geen slechte score. Bedenk je eens in hoeveel koffiebekers dit alleen al scheelt. De sociale impact van actie is nog veel groter, iedereen om mij heen praat op moment over het onderwerp.

Schade
Toch heb ik gezondigd. Uit gewoonte. Achteloos stopte ik een stuk kauwgom in mijn mond uit een kauwgomverpakking die ik al langer in bezit heb. Dat is afvalstuk #1. Het volgende afvalstuk #2 was een papieren servet dat ik even meepakte in de kantine. Als je netjes eet, heb je dat niet nodig. Het laatste stuk #3 was de papieren verpakking om de eetstokjes bij de zaak waar ik mijn avondeten heb genuttigd.

… en zegeningen
Toch heb ik een hoop voorkomen: op een dag verbruik ik normaal gesproken met het grootste gemak vijf koffiebekers. Het is er gebleven bij één, die ik morgen weer hergebruik. Bij mijn avondeten heb ik een glas water gevraagd, in plaats van voorverpakte en vervoerde frisdrank. Vandaag heb ik geen vlees gegeten.

Morgen wordt een gemakkelijke dag voor mij: ik moet mij met duurzame vervoermiddelen verplaatsen. Ik ben niet in het bezit van een auto, dus dat wordt een gemakkelijke opgave!

Foto: De Raaf

Tags: , ,

Uit de oude doos – die nog moet afdalen

Tijdens mijn verblijf in Parijs (2007 – 2008) heb ik verschillende malen een bezoek gebracht aan het Cimitière de Montparnasse – minder bekend dan de Oost-Parijse tegenhanger Père-Lachaise. Eén grafsteen heeft mij ertoe gebracht om met een speciale reden terug te gaan naar deze begraafplaats onderaan de Tour de Montparnasse – gewapend met camera.

Wethouder Christophe Girard, of een dubbelganger van hem die dezelfde naam draagt en in het zelfde jaar het levenslicht heeft gezien heeft al een plaatsje gereserveerd op de bewuste begraafplaats. En op wat voor manier!

Voorzien van de tekst “MEN MEN MEN AMEN”, “MORT ? PAS ENCORE” en “DEAD ? NOT YET” probeert hij het lot te tarten. Dat zijn geboortejaar 1956 niet meer voor verandering in aanmerking komt moge als een vaststaand gegeven worden beschouwd, maar dat hij in 2039 (!) al een dag heeft gereserveerd om te sterven, is toch wel een dubieuze sturingspoging van het lot of het toeval.

Bijgevoegd bij dit blogbericht is het bewijsmateriaal, en als je in Parijs bent, ga er vooral even langs.

Tags: , ,

“Good afternoon, je voudrais un thé au lait”

Afgelopen weekend heb ik een bezoek gebracht aan Londen… of toch aan Parijs? Ik was me er eigenlijk helemaal niet van bewust, en dan doel ik op het gegeven dat Londen de zesde stad van Frankrijk is.

Op vrijdagavond werd ik door mijn gastvrouw direct vanaf het vliegveld meegesleept naar een Franse crémaillère, ofwel een housewarming party. Aldaar was de huiskamer gevuld met Franse mensen, of op z’n minst mensen die Frans spraken. Ze dronken nauwelijks bier, vooral wijn. En als het al bier was, was het ook nog eens 1664 (“seize”), niet het beste bier dat je kunt verkrijgen in Londen.
Sinds die avond hoorde ik overal op straat Fransen – en toegegeven, op een gegeven moment valt het ook meer op omdat je er op let. Bij het uitgaan, in het café, op straat bij de verkeerslichten: het is heus, er was sprake van een ware Gallische invasie. Zelfs in het huis waar ik verbleef werd Frans gesproken en kwamen er Franse mensen op bezoek.

Zaterdagmiddag bij een kop koffie werd het mij dan eindelijk medegedeeld en was de Aha-Erlebnis een feit: er zijn klaarblijkelijk ontelbare Fransen die Engels spreken en … in Londen wonen. De Britse hoofdstad herbergt namelijk driehonderdduizend Fransen, en sommigen zeggen dat dat nog een onderschatting is. Londen is daarmee de zesde stad van Frankrijk. Er wonen dus evenveel Fransen in Londen als dat er Utrechters bestaan! 300.000 mensen in het bezit van een Frans paspoort, dat is meer dan in steden als in Straatsburg, Bordeaux of Lille!

Dus een goede raad voor de volgende keer: als je naar Engeland wil, ga dan vooral niet naar Londen!

Tags: , ,

Universele waterschappen

Kiesrecht in Nederland
Als we het in Nederland hebben over kiesrecht, denken we vaak aan het belangrijkste evenement in de Nederlandse geschiedenis op het gebied van kiesrecht, en dat betekent dat we sinds 1919 in Nederland ook actief kiesrecht voor vrouwen kennen.

Daarbij tellen we nog even wat onbekendere evenementen op zoals de afschaffing van het censuskiesrecht in 1917, hetgeen inhield dat volgens Wikipedia men stemrecht verworf indien aan een van de volgende voorwaarden werd voldaan:

  • het betalen van een bepaald bedrag aan belastingen (censuskiezers)
  • het bezit van een bepaald bedrag aan spaargeld
  • het behaald hebben van bepaalde examens (capaciteitskiesrecht)
  • het ontvangen van een bepaald bedrag aan loon
  • het bezit van een woning

Tegenwoordig vinden we landen die censuskiesrecht hanteren – als ze al bestaan – evenals het gebrek aan vrouwenkiesrecht, bijzonder ouderwets. Overigens dient daarbij wel te worden vermeld dat de Duitsers in 1944 in Frankrijk nota bene het vrouwenkiesrecht hebben ingevoerd en in 1990 heeft het laatste canton Appenzell Rhodes-Intérieures in Zwitserland door een uitspraak van het Federale Hof het vrouwenkiesrecht moeten invoeren.
Afin, in 1965 ging leeftijd voor stemgerechtigden omlaag van 23 naar 21 en zes jaar later werd dat weer verlaagd tot 18 jaar. Bovendien steekt af en toe weer het leeftijdsdebat de kop op; zo stellen verschillende – meer liberale – politieke partijen in de voorbije jaren voor om de stemgerechtigde leeftijd te verlagen naar 16 jaar.

Daarnaast heeft er verruiming plaatsgevonden op het gebied van stemrecht, waar het gaat om nationaliteit. Europa heeft bedongen dat Europese burgers, die woonachtig zijn in een andere lidstaat moeten kunnen deelnemen aan lokale verkiezingen en de Europese verkiezingen. Van dit stemrecht heb ik dan ook gebruik gemaakt tijdens mijn verblijf in Parijs. Nederland gaat nog eens verder dan andere Europese landen en gunt ook mensen met een niet-EU-paspoort, die langer dan vijf jaar woonachtig zijn in Nederland stemrecht bij de lokale verkiezingen.

Waterschapsverkiezingen
Anderhalf jaar geleden had ik een Zwitsers huisgenootje en doordat ze weg is gegaan en zich nooit heeft uitgeschreven, óf omdat de administratie hier in Nederland niet helemaal op orde is, heeft zij dit jaar een stembiljet ontvangen voor de waterschapsverkiezingen.

De alarmbellen deden mijn grijze cellen hevig klotsen en rinkelen toen de enveloppe van het waterschap met haar naam binnenkwam op mijn adres.

Allereerst beschikte mijn Zwitserse huisgenootje niet over een EU-nationaliteit en ze was minder dan vijf jaar woonachtig in Nederland geweest. Hoe was het dan mogelijk dat ze mocht stemmen bij de waterschapsverkiezingen? Een klein onderzoekje heeft mij tot de conclusie gebracht dat de Kieswet, zoals deze van toepassing is op de verkiezingen voor parlement, provinciale staten en gemeenteraad niet geldt voor de waterschappen.

Waterschappen zijn de oudste democratische instituten ter wereld en bedruipen zich met hun eigen middelen. Ze zijn losgekoppeld van de algemene politieke arena en slagen er in het algemeen in buiten het vizier van de media te blijven, óf ze slagen er niet om die aandacht te krijgen; het is aan jezelf om het perspectief hierop te kiezen. Dat deze scheiding zelfs tot op de hoogte van de kieswet van toepassing is schept mijn verbazing.
Daar waar de Kieswet eisen stelt aan verblijfsduur of nationaliteit, doet de Waterschapswet dit in zijn geheel niet. Men dient enkel ingezetene te zijn er verkrijgt daardoor het algemene kiesrecht voor de waterschappen. Dit is toch een interessant fenomeen.

Sla de Waterschapswet er maar eens op na:

Voor de verkiezing binnen een kiesdistrict zijn stemgerechtigd de ingezetenen die volgens de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens woonachtig zijn in het kiesdistrict en uiterlijk op de laatste dag van de stemmingsperiode achttien jaar of ouder zijn.

Hierbij is het interessant te bedenken wat de oorspronkelijk filosofie van het kiesrecht bij waterschappen moet zijn geweest. Op dit vlak redeneer ik alleen, zonder enig referentiemateriaal te hebben voor mijn argumenten.
Geconstateerd dient te worden dat het 19e eeuwse begrip van nationaliteit acht eeuwen geleden nog niet was ingeburgerd. Het is wellicht gelegen aan de leeftijd van dit democratische instituut dat ervan uitgaat dat alle inwonenden van het betreffende gebied belang hebben bij een goed functioneren van het waterschap. Daarbij geldt waarschijnlijk ook het aloude principe dat wie betaalt, bepaalt. Nationaliteit doet er dan ook niet toe.

Als het waar is wat ik zeg, dan zou de conclusie kunnen worden getrokken dat op het gebied van stemrecht de waterschappen de meest liberale instituten zijn van heel Europa, aangezien het enkel benodigd is woonachtig te zijn in het waterschap om stemrecht te verwerven.

Het feit dat niet-Nederlanders sowieso stemrecht hebben bij waterschappen en in meer beperkte vorm bij lokale verkiezingen is nooit meegenomen in de overwegingen van de Partij van de Arbeid in het verkiezingsprogramma van 2007 om de waterschappen op te heffen en onder te brengen bij de provincies. Voor de provincies heeft de niet-Nederlander geen stemrecht. In termen van universeel stemrecht zou de opheffing van de waterschappen – en overheveling naar de provincie – een verarming betekenen.

Wat een fantastische ontdekking!

Tags:

Minarettenrevolutie

Gisteren werd ik bevangen door een fantastisch idee, tijdens één van mijn illustere brainstormacties. Vaak maak ik een grapje over dit idee, maar misschien moet het maar eens een keer tot uitvoer worden gebracht, zeker in het licht van het integratiedebat.
Rita Verdonk, Geert Wilders, alle politici aan de rechterkant van het politieke spectrum – of in het geval van Rita, de uitzonderlijke categorie recht door zee – beklagen zich over het feit dat op straat alleen Nederlands zou moeten worden gesproken en dat dit dus te weinig gebeurt. Als mijn idee een beetje steun kan vinden in de maatschappij, kunnen deze here en dame politici tevreden zijn.

Gisteren, tijdens het doen van een drankje in de binnenstad, maakte ik de grap dat ik wel eens een gebedsoproep in een minaret zou willen verzorgen, maar dan ook eentje met een Amsterdams accent, of zelfs eentje gebaseerd op het Amsterdamse levenslied. Andere vormen zijn uiteraard ook voor te stellen, zoals MocroRap of in Londen bijvoorbeeld de London MC style.
De mensen die zich onveilig voelen door minderheden die een andere onbegrijpelijke taal spreken in de publieke ruimte, moeten zich misschien ook onveilig voelen door islamitische gebedsoproepen die vanuit de Nederlandse minaretten in het Arabisch door de straten schallen. Stel je voor, dat een dergelijk fenomeen plaats zal vinden in het Nederlands! Is het niet fantastisch? Dan is het plotseling niet eng meer en begrijpt iedereen het.
Eén probleem is te voorzien. Arabisch is de heilige taal die verbonden is met de Islam, wat ook één van de redenen is waarom het gezang in het Arabisch plaatsvindt, maar als er een wat meer liberale, vooruitstrevende moskee in Nederland te vinden is die aan dit plan wil meewerken, dan kan Geert Wilders worden getoond dat moskees niet buiten de samenleving staan, maar er middenin!

Foto: roel1943

Tags:

Pieds en France 2007 – 2008

Tags: , ,

Tijdmachine

Een bijzondere verwondering over het onbekende, die ik enkel gekend heb toen ik nog maar een klein jongetje was, maakte zich vandaag opnieuw meester van mij, toen ik de kop “Geïsoleerde stam in Brazilië ontdekt” op de website van een Franse krant las.

Het artikel is voorzien van een foto waarop een onbekende stam Indianen verbaasd naar boven kijkt. Vermoedelijk is de foto vanuit een helikopter gemaakt. Het gevoel dat dit artikeltje bij mij losmaakte is eigenlijk onbeschrijflijk. Het wordt gepresenteerd alsof Gargamel eindelijk het Smurfendorp heeft ontdekt. Wat zo bijzonder is, is het feit dat deze mensen gewoon nog nooit weet gehad hebben van wat zich allemaal af heeft gespeeld in de rest van de wereld (en vice versa overigens). Ze weten niets van de Renaissance, Griekse oudheid, aboriginals in Australië, Columbus in 1492, apartheid in Zuid-Afrika, het bestaan van een noord- en zuidpool, Copernicaanse wendingen, godsdienst in China, oorlogen in Afghanistan, Irak, aanslagen in Amerika, de holocaust, het bestaan van Mekka en Medina, de Ganges, Via Dolorosa, Golgotha, Klaagmuur, Al Aqsa moskee, Taj Mahal, de machtswisseling van Fidel naar Raúl, het feit dat Nederlanders met hagelslag op hun boterhammen ontbijten… ja, zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Bij het bizarre programma Groeten uit de rimboe kreeg men uiteraard al een voorproefje, maar ditmaal slaat het alles. Deze mensen zijn levende geschiedenis, onaangetast door mondialisering. In hun dorp wordt nog geen Coca Cola verkocht (- zelfs in de meest afgelegen Afrikaanse dorpjes wel).
Altijd heb ik me het al eens afgevraagd hoe het zou zijn om in de tijdmachine van Professor Barabas te mogen stappen en te maken te krijgen met een compleet andere wereld, wetende dat het niet kon. Met de publicatie van dit artikel leek het net alsof zo’n droom waarheid werd. Want zeg nou zelf, get is toch bizar, alle “guerriers” hebben verschillende kleuren, ze hebben één akker en zes hutten. Het komt gewoon overeen met het beeld dat werd geschetst bij geschiedenis op de basisschool, de prehistorie. Plotseling bestaat de prehistorie ook vandaag!

Tags: