Berichten met tag Kleine overdenking

Constatering

Over een uur is het nu.

Tags:

Waardering

Gisteren haalde ik bij wijze van dagelijkse routine een brood bij mijn favoriete Turkse bakker, op loopafstand van mijn huis. Deze bakkerij, die er sinds een jaar of drie is gevestigd, heeft inmiddels naam en faam gemaakt, een vaste klantenkring opgebouwd en heeft een relatief groot basisaanbod aan levensmiddelen. Zeker op zondagmorgen is dat een welkome voorziening. Ze bakken écht hun eigen brood, het wordt niet aangeleverd. Daarnaast staat er uiterst vriendelijk personeel: een Turkse jongen in de leeftijd van eerste helft twintig, en een meisje van een jaar of vijftien springt regelmatig bij. Dit is het verkoopduo van de zaak. Dat ik deze mensen zo vriendelijk en hartverwarmend vind heb ik hun nooit gezegd.

Gisteren speelde zich weer een vredig bestel-snij-en-afreken-tafereel af, totdat er plotseling iemand voorbijfietste en “klote-Turk!” naar binnen riep. De jongen was direct zichtbaar geraakt, verstomd, verroerde even geen vin en zijn gezicht werd bevangen door een emotioneel front van sipheid.

Daar stond ik dan. Tegenover een teneergeslagen, uiterst behulpzame en vriendelijke jongen in mijn favoriete bakkerij. Eigenlijk maak ik dit soort dingen nooit mee; het discriminerend schelden gebeurt natuurlijk aan de lopende band, maar als kaaskop word ik doorgaans niet op deze wijze uitgescholden. Ik schaam mij omdat ik me nauwelijks bewust ben van dit soort “algemene” veelvoorkomende scheldpartijen. Op dat bewuste moment schaamde ik mij voor de persoon die deze simpele, maar dieprakende opmerking de winkel had binnengeslingerd.

Dat zei ik dan ook maar. Plotseling stopte de jongen een lekker broodje bij mijn bestelling. Hij kon het gelukkig waarderen. Toen heb ik hem gezegd dat niet iedereen denkt zoals bepaalde voorbijfietsende mensen die lelijke dingen roepen; ik zei hem dat ik blij ben dat hij er is.

Tags:

Shari’a in de EU: al jaren een feit!

Gisteren viel mijn oog op het nieuwsbericht “Somalië: Shari’a in veroverde stad” in het NRC van 13 november 2008. De eerste associatie die leeft bij dit woord is in mijn omgeving direct negatief. Woorden die de revue vaak passeren bij een dergelijk krantenbericht zijn handen afhakken, prehistorisch, onmenselijk. Zo meen ik deze associatie eigenlijk ook terug te lezen in dit krantenbericht.

Ook de Tweede Kamer is in 2006 over de woorden van Donner gevallen (Donner wil geen verbod op shari’a), zij het dat hij zijn uitspraken over de mogelijkheid van de invoering van de shari’a in een heel ander licht heeft gepresenteerd. Hij meende dat als tweederde van de Nederlandse bevolking de shari’a wil invoeren, dat dat moet kunnen binnen het Nederlandse democratische bestel. Toch leek het dat ook hij niet bang was voor de shari’a; ik vermoed dat de Kamer wel dacht aan handenafhakkerij.

Tijdens één van mijn Thalysreizen die ik afgelopen jaar tussen Nederland en Frankrijk gemaakt heb, ben ik in gesprek gekomen met een Griekse jurist-predikant die in Parijs werkte aan zijn proefschrift over de relatie tussen recht en religie binnen de Europese context. Hij attendeerde mij op iets dat compleet nieuw voor me was: hij wist te vertellen dat de scheiding tussen kerk en staat, zoals wij die in Nederland ‘kennen’ – van scheiding kan je toch niet spreken als de kerk de eerste is die weet dat je verhuisd bent – in andere EU-landen op geheel andere wijze wordt ingevuld. In Griekenland hebben kerkelijke rechters en moefti’s verregaande bevoegdheden om kerkelijk recht en de shari’a toe te passen in het kader van het familierecht, mits het binnen de wettelijke kaders van het nationale, wereldlijke recht blijft vallen.

Dat de shari’a ook gewone zaken regelt wordt vaak vergeten en dus vind ik dat we moet oppassen met het demoniseren van de shari’a; immers, als we Bijbels of canoniek recht in zijn geheel gaan toepassen in een Nederlandse context, sluit dat ook niet meer aan bij de waarden van de Nederlandse rechtsstaat, net zo min als de shari’a dat doet, als ze op letterlijke wijze uitvoering vindt binnen het Nederlandse rechtssysteem.

Ik meen dat de angst voor dit het islamitische recht minder groot is als men er bewust van wordt gemaakt dat de Griekse staat de Shari’a erkent (!), en dat delen ervan in Noordoost-Griekenland (Thracië) voor een gemeenschap van ongeveer 100.000 moslims worden toegepast en dat al sinds 1923. Oké, er worden geen handen afgehakt, dat zou niet binnen de wettelijke kaders vallen van de Europese mensenrechten, maar de invloed geldt dan ook op het gebied van het familierecht. Maar toch, de shari’a wordt toegepast in Europa! Daar zouden de Nederlandse kranten eens mee mogen koppen, dan worden we met z’n allen gelijk een stukje minder huiverig.

Mijn gevoel is dat voor velen de Shari’a direct gelijk staat aan de manier waarop de Spaanse inquisitie in de 15e, 16e en 17e eeuw uitvoering gaf aan het kerkelijk recht. Heksen, ketters, homo’s, joden werden vervolgd, gemarteld en vaak ook nog eens op de brandstapel gegooid en dat in naam van Christus. Ja, zo blijkt, het is maar net welke interpretatie je aan de dingen geeft, zo ook met de shari’a. En dat is dus op verschillende plekken in de wereld het geval, en misschien ook wel in die Somalische stad.

Tot slot dient wel een kanttekening te worden geplaatst. Aan de ene kant is te stellen dat de mogelijkheid de shari’a toe te passen in Griekenland een positief fenomeen is: Thracische moslims hebben zelfbeschikkingsrecht en kunnen hun persoonlijke leven (familierecht) regelen in overeenstemming met de eigen levensovertuiging, maar aan de andere kant biedt het ook beperkingen: scheiden is bijvoorbeeld minder makkelijk. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat vrouwenactivisten hiertegen hebben geprotesteerd in Griekenland, omdat scheiding de instemming van de moefti vereist, indien het huwelijk op basis van de shari’a is gesloten (meer info).

Tags: