Berichten met tag Israël/Palestina

Groene Lijnen Zoeken (III: uitgelegd)


Tags: ,

Groene Lijnen Zoeken (II)



Vergeet de mensen achter het verhaal niet

Tags: ,

Groene Lijnen Zoeken (I)

Tags: ,

Demonstratie Gazavloot

Tags: ,

Avi & Omar

Tags: ,

Conflict peacefully resolved

Tags: ,

Valentijnsdag zonder wapens


De nieuwe Cupido, zonder wapenvergunning! Schiet met geweldloze olijfbomen.

Tags: ,

Slotsom van de reis


Tags: ,

Jeruzalem, checkpoint en Hebron


Rouwende joden op de olijfberg


Vredesactie bij Betlehemcheckpoint


Schapen langs settlerweg (heel eng, die Arabieren!)


Speelplaats voor joodse kinderen in Hebron


Voordat we het checkpoint naar de settlerzone ingaan


Soukh met beschermende netten tegen rommel van de kolonisten


Palestijnse kinderen in Hebron


Soukh by night


Doorgang in Oude Stad van Jeruzalem


Slager in de Oude Stad


Rommel op de hoek van de Via Dolorosa


Juwelierhandwerkersfabriekje in Oude Stad


Deuren van gesloten winkel

Tags: ,

Over Abbas, de Alternatieve Klaagmuur en Hebron

Eergisteren was ik al bij toeval even aan de rand van Betlehem beland, maar gisteren ben ik met Meta op stap geweest in de Westelijke Jordaanoever.

Settlerwegen
In Oost-Jeruzalem hebben we een auto gehuurd. De afstanden zijn erg klein (de Westbank is ongeveer zo groot als de provincie Gelderland) en met toegang tot de settlerwegen kun je je erg snel verplaatsen. Westbank-Palestijnen mogen alleen op deze weg als ze een vergunning weten te verkrijgen, anders moeten ze rijden over slechtere en langere wegen. Als dat in Nederland zou gebeuren, zouden bijvoorbeeld de Friezen in eerste instantie geen toegang krijgen tot de rest van Nederland, en ook de toegang tot de snelwegen op hun eigen grondgebied wordt in eerste instantie ontzegd, en mondjesmaat toegelaten.

Bezoekje aan Arafat en Abbas in Ramallah
Afin, het was een mooie dag. Uit Nederland had ik – voor het geval dat – nog een pak stroopwafels meegenomen. Meta en ik zijn naar Ramallah gereden, alwaar we, bij wijze van grap, geprobeerd hebben deze aan Abbas aan te bieden. Het was bijna gelukt, een Palestijnse man, die bij ons in de auto was gestapt om de weg te wijzen, deed een goed woordje voor ons. Hij vond het leuk dat wij gekke Nederlanders bij hem op bezoek wilden. Helaas was Abbas niet aanwezig op het kantoor. Ons verzoek werd wél serieus in overweging genomen en dat was al een op zichzelf staand fenomeen. De Palestijnen schijnen wat gefrustreerd te zijn over Abbas, omdat bij Arafat iedereen wel makkelijk kon binnenlopen, maar bij Abbas wat minder snel! Mission unaccomplished, maar wel op een leuke manier. Daarna hebben we een bezoek gebracht aan het graf van Arafat, dat naast het hoofdkantoor van de PLO ligt.

Vredesactie bij Betlehemcheckpoint
Vervolgens brak het hoogtepunt van de dag aan: met de huurauto zijn we naar het checkpoint gereden bij Betlehem. Op dit punt stikt het van de taxi’s, jongetjes die kaarten of kettingen willen verkopen; het is de checkpointeconomie. Langs dit punt moeten duizenden Palestijnen dag in dag uit door het checkpoint lopen en op de foto staat het webadres van het project.

Taxichauffeurs deden mee aan ons vredesevenement en stonden gezellig mee te bellenblazen! Toen we vervolgens weer het checkpoint wilden passeren om een settlerroad naar Hebron te pakken, stond er een lange rij wachtende auto’s. Palestijnse jongens verkochten houten fluiten, waarna ik van achter het stuur (in stilstand uiteraard) mondharmonica begon te spelen. De jongens kwamen als beren op de honing af en dit hadden ze nog nooit gezien!

Hebron
In Hebron, waar je door vrijwel iedere Palestijn op straat welkom wordt geheten, was onze auto ongeveer de enige met een Israëlisch nummerbord. De rest van de Israëlische nummerborden rijden rond in de joodse settlerzone van de stad. Noodzaak tot angst is ongegrond: we werden vriendelijk geholpen bij het parkeren langs de weg.
Hebron is een rare stad, het centrum is bedrijvig, maar andere delen – zo ook in de settlements – zagen eruit alsof het een uitgestorven stad uit een western betrof: vervallen, leegstaande gebouwen, slechte wegen, maar ook agressieve advertenties, haatdragende graffiti.

We hebben een bezoek afgelegd bij een Palestijnse familie die woonachtig is naast een settler. De settlers dringen met regelmaat hun huizen binnen, de weg waaraan hun huis is gelegen is afgesloten voor de kolonisten, zodat de familie via onmogelijke paadjes en bosjes bij hun eigen huis moet komen.
De familie woont binnen de settlerzone. Zelfs als de vriendelijke Hashem tomaten koopt, moet hij nog door een checkpoint alwaar zijn aankopen worden gecontroleerd, voordat hij ze rustig in zijn koelkast kan leggen. Een tijd terug hebben hun buren de bomen vernield en regelmatig gooien ze met spullen naar beneden (het huis ligt lager dan dat van de kolonistenburen).
De familie zit zonder werk, maar Nisreen, de vrouw van het gezin, maakt schilderijen en tekeningen. Een korte tijd geleden is een Belgische groep langs geweest bij de familie en deze heeft kaarten gemaakt van de tekeningen. De opbrengst hiervan gaat naar deze familie, zodat hun kinderen fatsoenlijk te eten kunnen krijgen. Positief gestemd ging ik weg met de notie dat Hashem, de man van het gezin, nog steeds leeft met hoop op vrede.

Vervolgens hebben Meta en ik een bezoek afgelegd aan de synagoge waar Jakob, Lea, Abraham en Sarah liggen begraven. Bij binnenkomst kregen van een joodse meneer heel vriendelijk heerlijke worteltjescake aangeboden: tegen de vele vijanden! Het was gezegend tegen de vijanden, dus daarom moest het allemaal worden opgegeten. Op dat moment dreig je in de lach te schieten van verdriet.
Toen we in de synagoge waren hoorde Meta in haar tas een knikker heen en weer schieten. Bij het graf van Lea ontdekten we dat de spuitbus van de actie in Betlehem niet in mijn tas zat, maar in die van haar! Mijn tas was overhoop gehaald, omdat ik zenuwachtig was – terwijl ik geen kwaad in de zin had. Meta was heel relaxed, en passeerde zonder problemen de beveiliging.
Het bezoek dat we aan het joodse settlement brachten die dag deed mij beseffen dat het heel raar is dat mensen ervoor kiezen hun kinderen in dergelijke omstandigheden te laten opgroeien. Het joodse deel van de bevolking in Hebron komt bewust wonen in die nare omstandigheden. Een deel van hen bedient zich van geweld, zelfs tegen kinderen.

Het bevreemdende is dat beide groepen je vriendelijk benaderen op straat. Geweldloos, haatloos en met respect. Diep van binnen zijn ze wel goed.

Tags: