Het einde komt nu echt in zicht, en dat mag alleszins hectisch worden genoemd. Verschillende zaken lopen door elkaar; allereerst dienen allerlei praktische zaken geregeld te worden: opzeggen van internetabonnement, bankrekening, huur, huursubsidie, en de voorbereidingen voor de verhuizing – hetgeen vooral bestaat uit weggooien van spullen – wat verzamelt een mens een hoop rommel in een korte tijd! Daarnaast ga ik nog naar Israël (zie deze link), ben ik tegelijkertijd aan het solliciteren en tussendoor moeten ook nog wat presentaties en tentamens er doorgeknald worden; een deel van deze activiteiten voert mij in deze korte periode menigmaal naar Nederland.

Nederland in Frankrijk?
Mijn reizen naar Nederland brachten mij tot de vraag in hoeverre ik in Frankrijk ben geweest. Die vraag hoeft niet alleen maar in fysieke zin te worden begrepen; een middel als internet houdt je op de hoogte van wat speelt in Nederland – op zowel nationaal als persoonlijk vlak – maar zorgt ervoor dat een deel van je leven niet verandert ten opzichte van dat in de Lage Landen. Veel e-mailtjes blijven hetzelfde, evenals het bezoeken van websites als nu.nl en uitzendinggemist.nl, in G-Mail Chat komen nog altijd dezelfde mensen online en met Skype en de telefoon blijft Nederland toch ook dichtbij. Daarbij komt nog een dat de omvang van de Nederlandse gemeenschap van Parijs rond de 30.000 mensen zou liggen. Dat is enorm en het lijkt dan ook moeilijk om deze gemeenschap compleet te ontlopen (tenzij je het natuurlijk écht wil, dan zal het vast wel lukken). Eigenlijk staat een uitwisselingsstudent (die de beschikking heeft over internet) nog altijd met één been in Nederland. Dertig jaar geleden was dat wel anders.

Het is druk
Of het nu daadwerkelijk druk is, dat maakt mij niet uit. Druk is het in ieder geval in mijn hoofd. Wellicht is dat ook wel de reden om weer op de log te schrijven. In hectische tijden valt er immers meer te schrijven. Echter, door al dat gedoe bedacht ik mij vandaag dat je daardoor bijna zou vergeten dat niet alleen het einde van mijn tijd in Parijs in zicht komt, maar ook van mijn studententijd in zijn geheel. Een fase van mijn leven is afgesloten met een verblijf in Parijs. Het laatste jaar is het smaakvolle dessert van een hele lekkere en diverse maaltijd, waarin een breed smakenpalet de revue is gepasseerd. Een daaraan gekoppeld gevoel van melancholie overviel mij afgelopen week, wat er toe heeft geleid dat ik niet alleen van de laatste dagen Parijs geniet, maar ook van de laatste studiedagen. Vorig jaar was ik nog niet aan een baan toe, nu kan ik met een gerust hart zeggen dat het goed is geweest en dat een nieuw tijdperk mag aanbreken… dat werd maar al te zeer bevestigd door een verjaardags-smsje van een Nederlander: “Gefeliciteerd! Met deze leeftijd ben je inderdaad wel rijp voor een baan!”. De drukte gaat gewoon door; overgangsperiodes zijn nu eenmaal turbulent, want morgen pak ik alweer de bus naar Nederland voor een interview…