Archief van februari, 2009

Partir, c’est mourir un peu

Wat een deceptie. In Nederland is het groter nieuws dan in Frankrijk: mijn lieveling is dood verklaard, mijn vrijheidsstrijder, mijn rots in de branding in het stedelijke landschap van Parijs: de Vélib’. Het gaat om de “witte” fiets die mij tijdens mijn verblijf in Frankrijk zoveel vrijheid heeft verschaft: met de metro heen en ’s nachts met de fiets terug. Eerder heb ik de Vélib’ al bejubeld op mijn weblog, en op dit moment ziet het ernaar uit dat deze fiets de Gallische hoofdstad op (korte?) termijn weer zal verlaten… Hopelijk komt er een reddingsplan.

JCDéfaut
JCDecaux, het advertentiebedrijf dat ook bushokjes in Nederland exploiteert heeft aangegeven dat het niet meer te doen is: het onderhoud van het fietsennetwerk is te duur en daarmee is weer een oud ideaal dat opnieuw leven was ingeblazen aan diggelen geslagen, als een zeepbel uiteengespat. Gelukkig zijn gelijksoortige projecten nog wel rendabel in steden als Lyon, waar veel minder vandalisme en diefstal door/van de tweewielers van zich doet gelden. Verbazend is wel dat andere steden het nú zelfs nog durven te proberen en vorige week is zelfs nog aangekondigd dat de Vélib’ zou worden uitgebreid naar de randgemeenten van Parijs! (zie hier, en hier).

Denk je eens in
Ben ik even blij dat ik komende september niet aan een studiejaar in Parijs ga beginnen. Hoe zou mijn jaar er dan NIET hebben uitgezien? Chillen in het 3-euro-per-pinte-café bij Grands Boulevards of op Place de la Contrescarpe en ervoor kiezen om toch niet de metro te pakken; ’s ochtends met de Vélib’ naar Sciences Po omdat het al te laat is voor de metro (die doet er wat langer over); een Vélib’ met behulp van je ov-chipkaart wegjatten voor de neus van een mevrouw die geen fietsabonnement heeft en er dus wat langer over doet, maar ook zo’n fiets wil omdat de metro’s weer eens staken; ’s nachts langs de Seine racen met Jeffrey na een doorzakkertje in de Mazet of de Highlander en de daaraan gekoppelde namenroeperij; in euforische toestand bij nacht over Place de la Concorde of de Etoile van de Arc de Triomphe rijden, of gewoon onder de Eiffeltoren door. Al die talloze crémaillères (housewarmings), huisfeestjes, uitgaanderijen of iets dat erop lijkt worden onbetaalbaar voor een gewoon student (want het alternatief is de taxi) of veroordelen je tot zes uur ’s ochtends te feesten.
Nee, de verdoemenis – of luxe, zo u wilt – is dan het nachtnet van de Parijse stadsbussen, dat niet alle delen van de stad bedient, en zeker niet met hetzelfde gemak en dezelfde snelheid als de Vélib, waarmee je je van oost naar west in slechts een half uur kon verplaatsen. Daarvoor moet je natuurlijk wel een beetje moest doorfietsen.

Maar wat nu?
De stad is compleet verbouwd voor alle stations en het netwerk wordt volgens recente berichten nog steeds uitgebreid. Als het ophoudt te bestaan gaat het om een megaoperatie om alle straten weer in de oude staat te herstellen. Metro’s en bussen worden weer voller, taxichauffeurs gaan weer meer verdienen, uitlaatgassen zullen weer aanweziger worden in de stad en Frankrijk krijgt het nóg moeilijker om aan het Kyoto-protocol te voldoen. Langzaamaan zal de fietser weer uit het straatbeeld verdwijnen… Laten we in ieder geval hopen dat veel Parigots dan toch maar op eigen titel een fiets gaan aanschaffen en zo aan hun beweging, idealen en aan Kyoto blijven werken…

Tags:

Het volgende station is …

Tags:

Uit de oude doos – die nog moet afdalen

Tijdens mijn verblijf in Parijs (2007 – 2008) heb ik verschillende malen een bezoek gebracht aan het Cimitière de Montparnasse – minder bekend dan de Oost-Parijse tegenhanger Père-Lachaise. Eén grafsteen heeft mij ertoe gebracht om met een speciale reden terug te gaan naar deze begraafplaats onderaan de Tour de Montparnasse – gewapend met camera.

Wethouder Christophe Girard, of een dubbelganger van hem die dezelfde naam draagt en in het zelfde jaar het levenslicht heeft gezien heeft al een plaatsje gereserveerd op de bewuste begraafplaats. En op wat voor manier!

Voorzien van de tekst “MEN MEN MEN AMEN”, “MORT ? PAS ENCORE” en “DEAD ? NOT YET” probeert hij het lot te tarten. Dat zijn geboortejaar 1956 niet meer voor verandering in aanmerking komt moge als een vaststaand gegeven worden beschouwd, maar dat hij in 2039 (!) al een dag heeft gereserveerd om te sterven, is toch wel een dubieuze sturingspoging van het lot of het toeval.

Bijgevoegd bij dit blogbericht is het bewijsmateriaal, en als je in Parijs bent, ga er vooral even langs.

Tags: , ,