Archief van januari, 2009

Wie deze Londense schoen past, trekke hem aan

Tags:

“Good afternoon, je voudrais un thé au lait”

Afgelopen weekend heb ik een bezoek gebracht aan Londen… of toch aan Parijs? Ik was me er eigenlijk helemaal niet van bewust, en dan doel ik op het gegeven dat Londen de zesde stad van Frankrijk is.

Op vrijdagavond werd ik door mijn gastvrouw direct vanaf het vliegveld meegesleept naar een Franse crémaillère, ofwel een housewarming party. Aldaar was de huiskamer gevuld met Franse mensen, of op z’n minst mensen die Frans spraken. Ze dronken nauwelijks bier, vooral wijn. En als het al bier was, was het ook nog eens 1664 (“seize”), niet het beste bier dat je kunt verkrijgen in Londen.
Sinds die avond hoorde ik overal op straat Fransen – en toegegeven, op een gegeven moment valt het ook meer op omdat je er op let. Bij het uitgaan, in het café, op straat bij de verkeerslichten: het is heus, er was sprake van een ware Gallische invasie. Zelfs in het huis waar ik verbleef werd Frans gesproken en kwamen er Franse mensen op bezoek.

Zaterdagmiddag bij een kop koffie werd het mij dan eindelijk medegedeeld en was de Aha-Erlebnis een feit: er zijn klaarblijkelijk ontelbare Fransen die Engels spreken en … in Londen wonen. De Britse hoofdstad herbergt namelijk driehonderdduizend Fransen, en sommigen zeggen dat dat nog een onderschatting is. Londen is daarmee de zesde stad van Frankrijk. Er wonen dus evenveel Fransen in Londen als dat er Utrechters bestaan! 300.000 mensen in het bezit van een Frans paspoort, dat is meer dan in steden als in Straatsburg, Bordeaux of Lille!

Dus een goede raad voor de volgende keer: als je naar Engeland wil, ga dan vooral niet naar Londen!

Tags: , ,

Recyclebare liefdadigheid

Prinses Máxima probeert er al enige jaren aandacht voor te trekken: microkrediet. En het is nog leuk ook.

Een klein jaar geleden heb ik een luttele 25 dollar (renteloos) uitgeleend aan Cecilia (zie foto), wonende te Cape Coast in Ghana. Ze handelt in tweedehandskleding, is getrouwd, heeft drie kinderen en ze reist altijd naar Accra om daar kleding te kopen die ze vervolgens weer verkoopt. De reiskosten die ze daarvoor maakt nemen het grootste deel van haar inkomen in beslag.

Daarom heeft ze via de site Kiva.org een klein jaar geleden een aanvraag ingediend voor microkrediet (t.w.v. $ 525) om het reizen te kunnen blijven betalen.
En Cecilia is een bijzonder trouw leenster gebleken. Volgens het terugbetaalschema zou ze 15 februari haar laatste en zevende termijn terugbetalen. Niets is minder waar, reeds afgelopen week ontving ik al een mailtje met de mededeling dat het geld voor 100% was terugbetaald.

Een terugbetaalgarantie krijg je echter niet. Dat is logisch. Het had zomaar gekund dat het geld niet zou zijn teruggekomen, want er bestaat namelijk geen verzekering die ziekte of overlijden voorziet. Maar dat is niet erg. Het gaat om een klein bedrag van 25 dollar waarmee je het leven van mensen elders op aarde kunt verbeteren en je kunt het nog enigszins volgen ook. Dat is juist de kracht van het Kiva-concept: de website brengt investeerders (en dat ben jij!) in contact met (mogelijke) ondernemers in armere landen. Het is mogelijk een Kiva-waardebon aan vrienden cadeau te geven, maar ook samen met een vriendengroep of familie een lening aan een ondernemer volledig te financieren. Het is een succesvol concept, omdat veel geld wordt uitgeleend; zowel Nederlandse kranten als Oprah Winfrey hebben er zelfs aandacht aan besteed.
De 25 dollar die nu is terugbetaald kan ik terug laten storten, maar ook weer opnieuw uitlenen. Iedere keer opnieuw is het mogelijk mensen blij te maken met geld dat je maar één keer hebt verstrekt! Het is net een snoepwinkel. Kies ik voor een man die zijn huis in Nicaragua op wil knappen, ga ik voor een beauty salon in Ghana of kies ik voor een Cambodjaanse boer die wat nieuwe kapitaalmiddelen moet kopen om z’n brood te kunnen blijven verdienen?
Deze keer is de gelukkige Esther uit Mwanza in Tanzania, aan het Victoriameer. Ze verkoopt net als Cecilia uit Ghana kleding en gebruikt mijn 25 dollar om meer kleding te kunnen kopen voor haar handeltje. Leve het microkrediet!

Winters Domburg

Tags: