Archief van november, 2008

Bommetje gooien

Alweer een tijdje geleden heb ik een bezoek gebracht aan Israël en de Palestijnse gebieden. Afgelopen week kwam het nieuws weer even tot leven toen ik het volgende bericht las:

Israël verbreekt bestand met Hamas

JERUZALEM – De Israëlische interim-premier Ehud Olmert heeft zondag gezegd dat het bestand met Hamas over de Gazastrook verbrijzeld is. Hij heeft de veiligheidsdiensten gevraagd plannen te maken om de wapenstilstand ook daadwerkelijk te beëindigen.

“De verantwoordelijkheid voor het verbreken van de rust ligt volledig bij Hamas en de andere terreurgroepen in de Gazastrook”, aldus Olmert. Hij zei verder actie te zullen ondernemen zodat de Israëlische burgers niet het slachtoffer worden van de veranderende situatie.

Druk

Israël en Hamas kwamen in juni na Egyptische bemiddeling een staakt-het-vuren overeen. Het bestand stond al enige tijd onder druk. Sinds begin deze maand zijn bij gevechten met Israëlische militairen minstens tien strijders van Hamas omgekomen.

Zeker 140 raketten en mortiergranaten zijn op Israël afgeschoten. Israël sloot als vergelding voor de raketaanvallen de Gazastrook hermetisch af.

 

Zeker 140 raketten en mortiergranaten zijn op Israël afgeschoten! Dat zijn er nogal wat. We hebben het hier over Qassams. Ik kan me goed voorstellen dat je gelijk denkt aan allerlei zwaar geschut, maar in feite zijn de wapens die worden afgevuurd provisorisch in elkaar gezet geschut, die weliswaar met de tijd steeds zwaarder en gevaarlijker zijn geworden. Wat Israël op Gaza afvuurt, weet ik niet, dat is misschien nog wel zwaarder geschut, maar mijn medeleven gaat dan ook uit naar de mensen in zowel Gaza, als Sderot.

Tijdens mijn bezoek was het bestand – dat deze week verbroken is – ongeveer twee weken oud en was het niet waarschijnlijk dat we een regen van Qassams zouden ervaren. Toch was het niet geheel ontspannen om in Sderot te zijn. We hebben een vlucht in schuilplaatsen geoefend, maar het moet echt weer hel op aarde zijn in Sderot. Zodra het systeem dat geschut signaleert afgaat, heeft men vijftien seconden om te vluchten. Daarna landt de Qassam.

Bizar was het. Rondlopen in Sderot, een (vergeten) stad in Israël, vlakbij de Gazastrook. Het is een stukje bewoonde wereld dat het doelwit is van veel mortierraketten (soort omgebouwde waterpijpen), waarover mijn reisgenoten afgelopen zomer ook hebben geschreven (klik hier). Tijdens onze reis hebben gesproken met het meisje Avi, een joods meisje dat vastbesloten is te blijven in Sderot, ondanks haar mentale leed, de dagelijkse angst. Zij is juist vastbesloten te blijven en behulpzaam te zijn voor de stad Sderot. Zij leidt regelmatig gasten rond om te vertellen hoe moeilijk desituatie

Shari’a in de EU: al jaren een feit!

Gisteren viel mijn oog op het nieuwsbericht “Somalië: Shari’a in veroverde stad” in het NRC van 13 november 2008. De eerste associatie die leeft bij dit woord is in mijn omgeving direct negatief. Woorden die de revue vaak passeren bij een dergelijk krantenbericht zijn handen afhakken, prehistorisch, onmenselijk. Zo meen ik deze associatie eigenlijk ook terug te lezen in dit krantenbericht.

Ook de Tweede Kamer is in 2006 over de woorden van Donner gevallen (Donner wil geen verbod op shari’a), zij het dat hij zijn uitspraken over de mogelijkheid van de invoering van de shari’a in een heel ander licht heeft gepresenteerd. Hij meende dat als tweederde van de Nederlandse bevolking de shari’a wil invoeren, dat dat moet kunnen binnen het Nederlandse democratische bestel. Toch leek het dat ook hij niet bang was voor de shari’a; ik vermoed dat de Kamer wel dacht aan handenafhakkerij.

Tijdens één van mijn Thalysreizen die ik afgelopen jaar tussen Nederland en Frankrijk gemaakt heb, ben ik in gesprek gekomen met een Griekse jurist-predikant die in Parijs werkte aan zijn proefschrift over de relatie tussen recht en religie binnen de Europese context. Hij attendeerde mij op iets dat compleet nieuw voor me was: hij wist te vertellen dat de scheiding tussen kerk en staat, zoals wij die in Nederland ‘kennen’ – van scheiding kan je toch niet spreken als de kerk de eerste is die weet dat je verhuisd bent – in andere EU-landen op geheel andere wijze wordt ingevuld. In Griekenland hebben kerkelijke rechters en moefti’s verregaande bevoegdheden om kerkelijk recht en de shari’a toe te passen in het kader van het familierecht, mits het binnen de wettelijke kaders van het nationale, wereldlijke recht blijft vallen.

Dat de shari’a ook gewone zaken regelt wordt vaak vergeten en dus vind ik dat we moet oppassen met het demoniseren van de shari’a; immers, als we Bijbels of canoniek recht in zijn geheel gaan toepassen in een Nederlandse context, sluit dat ook niet meer aan bij de waarden van de Nederlandse rechtsstaat, net zo min als de shari’a dat doet, als ze op letterlijke wijze uitvoering vindt binnen het Nederlandse rechtssysteem.

Ik meen dat de angst voor dit het islamitische recht minder groot is als men er bewust van wordt gemaakt dat de Griekse staat de Shari’a erkent (!), en dat delen ervan in Noordoost-Griekenland (Thracië) voor een gemeenschap van ongeveer 100.000 moslims worden toegepast en dat al sinds 1923. Oké, er worden geen handen afgehakt, dat zou niet binnen de wettelijke kaders vallen van de Europese mensenrechten, maar de invloed geldt dan ook op het gebied van het familierecht. Maar toch, de shari’a wordt toegepast in Europa! Daar zouden de Nederlandse kranten eens mee mogen koppen, dan worden we met z’n allen gelijk een stukje minder huiverig.

Mijn gevoel is dat voor velen de Shari’a direct gelijk staat aan de manier waarop de Spaanse inquisitie in de 15e, 16e en 17e eeuw uitvoering gaf aan het kerkelijk recht. Heksen, ketters, homo’s, joden werden vervolgd, gemarteld en vaak ook nog eens op de brandstapel gegooid en dat in naam van Christus. Ja, zo blijkt, het is maar net welke interpretatie je aan de dingen geeft, zo ook met de shari’a. En dat is dus op verschillende plekken in de wereld het geval, en misschien ook wel in die Somalische stad.

Tot slot dient wel een kanttekening te worden geplaatst. Aan de ene kant is te stellen dat de mogelijkheid de shari’a toe te passen in Griekenland een positief fenomeen is: Thracische moslims hebben zelfbeschikkingsrecht en kunnen hun persoonlijke leven (familierecht) regelen in overeenstemming met de eigen levensovertuiging, maar aan de andere kant biedt het ook beperkingen: scheiden is bijvoorbeeld minder makkelijk. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat vrouwenactivisten hiertegen hebben geprotesteerd in Griekenland, omdat scheiding de instemming van de moefti vereist, indien het huwelijk op basis van de shari’a is gesloten (meer info).

Tags: