Archief van juni, 2008

Pieds en France 2007 – 2008

Tags: , ,

Comité d’adieu

Tags: ,

Paris, au revoir

En dan ligt er opeens een jaar Parijs achter je. Lutetia is een stad met herinneringen geworden, zowel onthouden als vergeten. Een regulier fietsritje vanaf de “Hauteurs de Passy” naar Sciences Po bij St. Germain des Prés. Ach ja, nu wordt alles weer normaal, en dat is wel fijn.

Het was makkelijk om bijzonder gevonden te worden.
“Ik ben Nederlands” – “Oh, wat interessant! Heb je nog wat joints voor me?”
“Ik woon in het 16e” – “Nou, dan woon je wel goed zeg.”
“Ik studeer aan Sciences Po” – “Gefeliciteerd!”

Zonder dat ik het wist, voldeed ik aan de kenmerken van één van de meest elitaire profielen die Frankrijk kent: ik was een Sciences Po student die in het rijke 16e arrondissement in het westen van de stad woonde. Dat probeerde ik dan gelukkig altijd wel af te doen met “ach ja, maar ook ik woon zes hoog, zonder lift”, maar altijd bleven de normale Fransen die ik tegenkwam me met een vreemd soort respect behandelen, waar ik me minder bij op mijn gemak voelde. Het voornoemde profiel wordt zelfs expliciet gemaakt in een Franse parodie van Les inconnus (Auteuil, Neuilly, Passy, tel est notre ghetto, met de lyrics, of nog een ander nummer: Passymal).

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ZzJV_7OGRJ4]

Nee, mijn meest favoriete deel van de stad was toch wel het oosten. In de buurt van Belleville, Parmentier, Bastille was het goed toeven, maar ook andere delen van de stad hadden veel te bieden. De afgelopen dagen heb ik nog eventjes snel wat kleine dingen bezocht, zoals het Parc Monceau, Bois de Vincennes, heb ik na het voetbalverlies met andere Nederlanders het centrum onveilig gemaakt tijdens het Fête de la Musique en gisteren ben ik, na er een jaar lang over te hebben gepraat met Jeffrey naar La Cantatrice Chauve geweest, een toneelstuk dat al meer dan vijftig jaar wordt opgevoerd. Daarnaast zijn veel van mijn vrienden reeds vertrokken, en dus is het ook tijd voor mij.

En nu staan de verhuisdozen reeds ingepakt. Morgen is het zover: Nederland!

Tags: ,

Mooi nieuws

“De Eiffeltoren krijgt twee maanden een blauwe kleur met gele sterren, de kleuren van de Europese vlag. Frankrijk wordt op 1 juli voorzitter van de EU. Er worden bijna 200 projectoren gebruikt.” (Bron: NOS Journaal)

Tags:

Fransman na 4-1

Tags: ,

Tri-tra-trappenhuis (zes hoog)

Tags: ,

Jarige Job

Tags: ,

Einde in zicht

Het einde komt nu echt in zicht, en dat mag alleszins hectisch worden genoemd. Verschillende zaken lopen door elkaar; allereerst dienen allerlei praktische zaken geregeld te worden: opzeggen van internetabonnement, bankrekening, huur, huursubsidie, en de voorbereidingen voor de verhuizing – hetgeen vooral bestaat uit weggooien van spullen – wat verzamelt een mens een hoop rommel in een korte tijd! Daarnaast ga ik nog naar Israël (zie deze link), ben ik tegelijkertijd aan het solliciteren en tussendoor moeten ook nog wat presentaties en tentamens er doorgeknald worden; een deel van deze activiteiten voert mij in deze korte periode menigmaal naar Nederland.

Nederland in Frankrijk?
Mijn reizen naar Nederland brachten mij tot de vraag in hoeverre ik in Frankrijk ben geweest. Die vraag hoeft niet alleen maar in fysieke zin te worden begrepen; een middel als internet houdt je op de hoogte van wat speelt in Nederland – op zowel nationaal als persoonlijk vlak – maar zorgt ervoor dat een deel van je leven niet verandert ten opzichte van dat in de Lage Landen. Veel e-mailtjes blijven hetzelfde, evenals het bezoeken van websites als nu.nl en uitzendinggemist.nl, in G-Mail Chat komen nog altijd dezelfde mensen online en met Skype en de telefoon blijft Nederland toch ook dichtbij. Daarbij komt nog een dat de omvang van de Nederlandse gemeenschap van Parijs rond de 30.000 mensen zou liggen. Dat is enorm en het lijkt dan ook moeilijk om deze gemeenschap compleet te ontlopen (tenzij je het natuurlijk écht wil, dan zal het vast wel lukken). Eigenlijk staat een uitwisselingsstudent (die de beschikking heeft over internet) nog altijd met één been in Nederland. Dertig jaar geleden was dat wel anders.

Het is druk
Of het nu daadwerkelijk druk is, dat maakt mij niet uit. Druk is het in ieder geval in mijn hoofd. Wellicht is dat ook wel de reden om weer op de log te schrijven. In hectische tijden valt er immers meer te schrijven. Echter, door al dat gedoe bedacht ik mij vandaag dat je daardoor bijna zou vergeten dat niet alleen het einde van mijn tijd in Parijs in zicht komt, maar ook van mijn studententijd in zijn geheel. Een fase van mijn leven is afgesloten met een verblijf in Parijs. Het laatste jaar is het smaakvolle dessert van een hele lekkere en diverse maaltijd, waarin een breed smakenpalet de revue is gepasseerd. Een daaraan gekoppeld gevoel van melancholie overviel mij afgelopen week, wat er toe heeft geleid dat ik niet alleen van de laatste dagen Parijs geniet, maar ook van de laatste studiedagen. Vorig jaar was ik nog niet aan een baan toe, nu kan ik met een gerust hart zeggen dat het goed is geweest en dat een nieuw tijdperk mag aanbreken… dat werd maar al te zeer bevestigd door een verjaardags-smsje van een Nederlander: “Gefeliciteerd! Met deze leeftijd ben je inderdaad wel rijp voor een baan!”. De drukte gaat gewoon door; overgangsperiodes zijn nu eenmaal turbulent, want morgen pak ik alweer de bus naar Nederland voor een interview…

Tags:

Parc des Buttes-Chaumont

Tags: ,

24: jaar met een gouden randje

Toen was het alweer een jaar later (dan…): de leeftijd van vierentwintig (of vingt quatre) bereikt. Tijd voor een kleine terugblik op de drieëntwintig.

Het mag doorgaans toch een positief jaar worden genoemd. Het grootste deel van dat jaar heb ik in Frankrijk gewoond (hetgeen ik heb kunnen verlengen), heb ik leuke tripjes gemaakt naar verschillende steden, dorpjes in verschillende landen, heb ik nieuwe vrienden gemaakt (ook Nederlandse!), heb ik studietechnisch een hoop nieuwe dingen geleerd, heeft Frankrijk mij het recht verleend te stemmen bij de élections municipales en bovendien is mijn Frans aanzienlijk verbeterd, wat toch onderdeel uitmaakte van één van de hoofddoelen van dit verblijf. Laat ik maar niet alles evalueren, want ik wil ook nog wat overhouden voor mijn bericht dat ik eind juni zal plaatsen. Uiteraard is niet alles rozegeur en maneschijn geweest, maar daar ga ik nu niet over uitweiden.

Omdat het concept van vorig jaar mij wel is bevallen, ben ik eens op zoek gegaan naar de betekenis van het getal 24. Allereerst is 24 een symbool dat altijd terugkomt: een dag heeft immers deze hoeveelheid uren. Daarnaast is 24 het totaal aantal toonsoorten in de westerse muziek, het atoomnummer voor chroom en het aantal cycli in het Chinees zonnejaar. Om dan nog maar even de link te leggen met mijn aanstaande bezoek aan Israël, is 24 ook nog eens het aantal boeken van de Tenach (het voornaamste boek van het jodendom).

4 en 20 blijkt echter ook een ongeluksgetal, in de Cantonese cultuur lijkt de uitspraak van het getal op “easy to die” en daarom hebben veel gebouwen dit nummer niet. Brrrr… gelukkig bevind ik mij niet in dat cultuurgebied.

Maar het mooiste blijft toch dat 24 karaat symbool staat voor 100 % goud!

Illustratie: Nicolas