Archief van oktober, 2007

La ville des morts

Hoe langer ik hier rondloop, hoe meer Parijs de stad van de dood lijkt te zijn. Overal in de stad zijn begraafplaatsen, tombes en wat dies meer zij. Het Panthéon ligt vol met beroemdheden, de Dôme des Invalides herbergt maarschalk Foch en Napoleon, en tot slot is Père Lachaise een grote dode toeristische trekpleister. Echter, ook op de minder met de dood geassocieerde plekken vindt men het terug: in het Louvre en het Musée d’Orsay is vooral het werk van overledenen te aanschouwen.

De wijk Passy (Muette), mijn thuishaven in Parijs, wordt bevolkt door – zo lijkt het althans – mensen van een leeftijdsklasse die al met één been in het graf staan. Zij hebben nog geen kennis hebben gemaakt met het fenomeen rollator, maar moeten het gewoon nog stellen met de oeroude wandelstok. Gelukkig maar, want de trottoirs in deze wijk zijn belachelijk smal. Niet alle oudjes hebben een wandelstok nodig; mijn huisbaas is tachtig jaar oud, maar hij is nog wel een krasse vent.

De dood kan pas echt van nabij worden aanschouwd door een bezoek te brengen aan de Catacombes in Parijs. Ruim anderhalf kilometer lang wordt men door een deel van de ondergrondse gangen in Parijs geleid. In deze catacombes liggen de resten van tienduizenden of honderduizenden Parijzenaren opgestapeld. Netjes geordend, niet op persoon, maar op vorm en grootte. Botten bij botten, schedels bij schedels, want ruimte is schaars en daar moet efficiënt mee worden omgegaan. De hoeveelheid botten die daar ligt is imposant te noemen.

De dood is hier echter niet luguber, die is hier eerder omgeven van grandeur. Het is niet voor niets dat grootheden in Parijs begraven willen worden. Een stad die de doden zo kan vereren, weet het leven te vieren!

Tags:

Londense Housewarming!



Tags:

Jour de grève

UPDATE ZIE EINDE BERICHT. Je hebt niet in Frankrijk gewoond zonder een flinke staking te hebben meegemaakt. Het is – eindelijk ? – zover. De ‘syndicats ferroviaires’ (spoorvakbonden) hebben een algehele staking uitgeroepen, omdat de Franse overheid voornemens is hervormingen door te voeren in de pensioenvoorwaarden van trein- en metropersoneel. Het komt er nu dus op neer dat een handjevol TGV’s rijdt, naar verluid (wie o wie kan dit bevestigen?) wordt de Thalys ook getroffen en in Parijs wordt de chaos helemaal compleet: er rijden geen metro’s, maar ook geen bussen.

Vergelijkingen worden al getrokken met een staking uit 1995, waar drie weken lang geen metro’s reden. Ik kan het niet meer terugvinden, maar ergens stond geschreven dat er deze week al vakbonden waren die opriepen tot een ongelimiteerde staking ; nu is er enkel een aankondiging voor een 24-uursstaking. In 1995 werd Parijs het toneel van een onvoorstelbaar grote logistieke chaos, hopelijk wordt 2007 hier geen herhaling van. Fiets, waar ben je?

De Velib’ neem ik niet, want het zal onmogelijk zijn om morgenochtend een station te vinden met vrije Velib’-parkeerplaatsen. Dus heb ik maar afgesproken met Isabel om morgen naar Sciences Po te lopen. Naar verwachting zal de wandeling ruim een uur duren. Het zal mij benieuwen. Wellicht kan ik morgen nog mooie plaatjes online zetten van overvolle perrons, waar de mensen bijna vanaf vallen, omdat morgen nog een klein percentage van de metro’s op één van de stations hier om te hoek morgen schijnt te rijden. Mensenmasa’s zullen proberen in één van de schaarse metro’s binnen te dringen. Het lijkt me prachtig om foto’s van deze rijdende sardienblikjes te schieten.

Morgen meer!

Update 18 oktober 2007 (17:22 uur):
Geen volgestouwde perrons om negen uur ‘s ochtends, geen overdreven files. Parijs leek bijna niet anders te zijn dan ik het de afgelopen anderhalve maand heb meegemaakt. Met de benenwagen was ik er in een uur, en met de terugweg heb ik mij van een Velib’ kunnen bedienen. De fiets leek vandaag wel meer in straatbeeld te zijn opgedoemd.

De Fransman kan zich de vraag stellen wat deze staking betekent voor het gebruik van de Velib’. Het is de eerste grote openbaar-vervoer-staking sinds het project is ingevoerd, waardoor menig Parijzenaar waarschijnlijk noodgedwongen kennis heeft gemaakt met het ‘grijze-fietsen-plan’. Wellicht bevalt het wel zo goed, dat het een groot succes wordt!

Tags:

Huiskamer in Normandië



Tags: ,

En toen was er visite!

Tags: ,

Bois de Boulogne

Aan mijn lijst van favoriete plekken in Parijs is er eentje toegevoegd, zij het dan onder bepaalde voorwaarden: het tijdstip. Gisterochtend ben ik eindelijk een keer gaan hardlopen in het Bois de Boulogne en aangezien op 21 september de herfst “officieel” zijn intrede heeft gedaan, doen de bomen in het beroemde bos vrolijk mee. De bladeren tonen alle herfstkleuren, en vlakbij mijn huis!

Volgens Wikipédia wordt het bos, dat officieel onderdeel uitmaakt van het zestiende arrondissement, ook wel de “poumons de la capitale” (longen van de hoofdstad) genoemd, en dat is het zeker. Om maar even aan te geven hoe groot het park is: 2,5 keer zo groot als Central Park in New York en 3,3 keer zo groot als Hyde Park in Londen.
Voor het eerst sinds een lange tijd heb ik het idee gehad dat ik wat frissere lucht heb ingeademd en dat ik de enige persoon op aarde was. Dat is eigenlijk wel raar, en dat geldt voor beide voorgenoemde punten, bedenkende dat het geruis van de Périphérique nog op de achtergrond hoorbaar was. Het park is vergeven van de kronkelpaadjes, beekjes en meren. Bij één groep bomen – helaas had ik mijn fototoestel niet bij me, maar dat is ook zo onhandig bij het hardlopen – was een groep eekhoorns elkaar aan het najagen op de boomschors. En dat allemaal zo dichtbij de stad!

Bij één van de meren komen ‘s weekends allerlei eigenaars van radiografisch bestuurbare boten bijeen om tegen elkaar te racen, daarnaast het park heeft twee renbanen, de Hippodromes d’Auteuil et de Longchamp. Het is mogelijk een bootje te huren of te vissen en het bos herbergt een rosarium, een dierentuin, een camping, de tennisbanen van Roland Garros – welke ik nog niet ontdekt heb, maar goed, dat komt nog wel – en deze maand ook nog eens een kermis. Een plek van vermaak in een groene omgeving.

Eén nadeel is er wel aan het park. In de avond is het er slecht toeven en kan het zelfs gevaarlijk zijn. Het Bois de Boulogne is één van de grootste ontmoetings- en werkplaatsen voor tippelaarsters, transseksuelen en travestieten. Naar het schijnt heeft Parijs een groot reservoir aan dit soort mensen. Een avondelijke hardloopronde vermijd ik dus liever, maar gelukkig is er nog een alternatief in de buurt: les Champs de Mars (het park bij de Eiffeltoren).

Update: Vandaag (10 oktober) ben ik teruggegaan om wat foto’s te maken. Dat leverde wel mooie kleuren op, maar helaas geen eekhoorns.

Meer informatie? Zie mijn ultieme bron. Hoewel, zo ultiem was die nu ook weer niet deze keer. De Nederlandse Wikipediapagina over het Bois de Boulogne wist te vermelden dat het park deel uitmaakt van het XIVe arrondissement. Foei, Wikipédia!

Tags:

Op visite!

Tags: ,

Het leven is begonnen

De colleges zijn begonnen. Eindelijk. De introductiemaand heeft inmiddels lang genoeg geduurd en het is tijd voor de noeste arbeid. De colleges en de roosters zijn hier wat anders dan in Nederland. Zelf heb ik het enigszins proberen te vermijden, maar mijn collega-studenten hebben soms roosters met colleges ‘s morgens vroeg om 8 uur, om vervolgens te eindigen om negen uur ‘s avonds. Zelf heb ik wat eisen gesteld aan mijn rooster en het komt erop neer dat ik op zijn vroegst om 10h15 begin. Nog mooier, maar dat was niet met opzet: de vrijdag is vrij. Colleges duren hier twee uur lang, zonder pauze. Dat klinkt verschrikkelijk, maar gisteren viel me dat gelukkig alleszins mee.

Die vrijdag is “vrij” welteverstaan, want studeren houdt hier duidelijk iets anders in dan in Nederland. Studeren is echt hier hard werken. Mijn docente van mijn werkgroep Grands Enjeux européens, waarvan ik om googletechnische redenen de naam niet zal noemen, ratelt als een gek, heeft net een kind gekregen en moet na het college als de wiedeweerga ervandoor om zich te spoeden naar een ander onderwijsetablissement om weer te doceren. Vragen na het college zitten er dus niet echt in. Ze weet van “pakken aan”; haar eisen zijn hoog, maar duidelijk. Hier hebben we overduidelijk te maken met het type niet lullen, maar poetsen. Dit harde werken wordt direct beloond met de eerste stappen van het integratieproces met de inboorlingen van Frankrijk, omdat ik volgende week al een presentatie moet houden, tezamen met een Française. Het aantal opdrachten dat ik voor dit vak moet doen ligt ongeveer vier keer zo hoog als in Nederland.

Omdat ik mij enkele dagen voordat de introductiemaand was afgelopen bedacht dat ik nog snel de tijd had om enkele Parijse trekpleisters te bezoeken, heb ik nog even de toerist uitgehangen. Vrijdag ben ik met Claartje naar het Dôme des Invalides geweest, zaterdag met een groep Nederlanders naar de paardenraces in Auteuil en zondag met de hele Sciences Po groep naar Euro Disney.
De paardenraces waren geweldig. Het Hippodrome was gevuld met een mannelijk vergrijsd publiek. Eén oud mannetje heeft ons proberen thuis te brengen in de beginselen van het paardenwedden. Hij zei dat hij altijd verloor; wij hebben dan toch beduidend beter gespeeld. Uiteindelijk hadden we een winst (!) ter waarde van … 3 euro. Voor een leuke dag met simpel vermaak is het dus aan te raden een keer naar het Hippodrome d’Auteuil te gaan.
Het pretpark was geweldig, maar genoeg Disney voor de komende tien jaar (ik was er ook al tien jaar niet geweest, dus ja, dan heet het straks regelmaat). De Space Mountain is fantastisch en plotseling bleek mijn docent methodologie (die ook de hele dag mee was), zich als de grootste clown ter aarde te ontpoppen.

En toen was de pretmaand voorbij. Het leven is begonnen!

Tags: