Archief van september, 2007

Café Chez George

Tags: ,

Tegenstellingen

Totnogtoe is 2007 een superjaar.

Twee-nul-nul-zeven heeft me al vele bijzondere momenten en kansen op mogen leveren. Ten eerste ben ik feitelijk afgestudeerd, waardoor ik een diploma op zak heb. Ten tweede werd me de kans geboden af te reizen naar het mooie Malawi, om daar mooie plekken te zien en interessante mensen te spreken. Het waren maar twee weken, maar wel twee indrukwekkende. Tenslotte heb ik het geluk in een grote metropool te mogen wonen, in Parijs, één van de mooiste steden van Europa. De plekken Malawi en Parijs, die allebei een grote indruk bij mij achterlieten en -laten, doen mij denken aan alle tegenstellingen die deze twee plekken lijken op te roepen. Twee plekken, twee verschillende werelden.


In Malawi was veel armoede.
Bij mij om de hoek winkelen vrouwen bij Dolce en Gabbana en zij stappen na afloop in hun Ferrari. In Malawi was het groen. Hier is alles van steen. In Malawi waren de mensen allerhartelijkst. Hier chagrijnig. In Malawi waren er kinderen met hongerbuikjes. Hier kinderen met overgewicht. In Malawi verdiende men 600 dollar per jaar. Hier is dat een maand huur. In Malawi gebeurde alles ad hoc. Hier heet dat bureaucratie. Volgens de WHO lijst staat de gezondheidszorg van Malawi op nummer 185 (uit 190).
Frankrijk op nummer 1.

Zo is het mogelijk een ellenlange lijst te schrijven. Maar temidden van de Parijse hectiek is nog moeilijk voor te stellen hoe het daar was, op het Afrikaanse continent. Alleen foto’s lijken die herinnering nog levend te kunnen houden. Het lijkt zo makkelijk om te vergeten hoe het in de rest van de wereld is, midden in het Parijs’ stadsgedruis, waar de nabijheid van alle historische monumenten een vanzelfsprekendheid gaat lijken en waar de kans geboden wordt om aan één van de beste universiteiten van Frankrijk te mogen studeren.

Dankbaar mag ik zijn voor mijn leven zoals het is, terugdenkende aan Matias uit de gevangenis, die ik nog altijd geen brief heb gestuurd en valse hoop heb gegeven door te zeggen dat ik dat wel zou doen. Hij is nu hard aan het werk om zijn middelbare school af te maken. Om te hopen dat hij als hij vrijkomt een baan kan vinden, zodat hij voldoende verdient om te kunnen eten.

Waar houd ik mij dan eigenlijk mee bezig? Eten? Ja, ik klaag erover dat de supermarkt hier twee keer zo duur is. Maar hoef ik mij zorgen te maken dat ik een dag niet kan eten? Nee. Moet ik me druk maken om werk? Niet in die mate als Matias dat moet doen. Moet ik me drukmaken om huisvesting? Ik heb altijd wel genoeg geld om me in ieder geval ergens te vestigen. Matias moet in dat geval zijn eigen huis bouwen, als hij daarvoor al het geld heeft. Het huis is voorzien van een lemen isoleerlaag die na iedere regenbui weer een onderhoudsbeurt verdient. Als het hier lekt, schakelt mijn huisbaas een mannetje in om het te maken.

Nee, ik schaam me bijna om de dingen die tot mijn dagelijkse gedachten behoren. Kan ik wel naar dat feestje? Ik moet de volgende ochtend ook nog naar de wasserette. Kom ik nog thuis? Een taxi, tja, dat kost toch weer veel geld. Zit mijn haar goed? Stink ik niet? Ben ik wel ingeschreven voor de vakken die ik graag zou willen volgen? Bah, nee, ik wil geen college om acht uur ‘s ochtends, liefst niet tijdens het avondeten en al helemaal niet op zaterdag. Gisteren heb ik al pasta op, vandaag wil ik wel wat anders hoor. Er zit een gat in mijn sok, weg ermee. Oja, de handzeep is op. Het treinticket moet ik wel op tijd boeken, dat scheelt al gauw twintig euro. Ik hoop niet dat de tandarts een gaatje vindt.

Het lijkt allemaal erg banaal, als je je ervan vergewist dat men zich in Malawi om de primaire behoeften druk om moet maken. Is er voldoende eten? Kan het vervoer naar de dokter betaald worden?

Terugdenken aan Malawi, dat betekent Parijs waarderen. Dat betekent het bewustworden van de luxe en de kansen die geboden worden.

Tags: ,

Piano zonder snaren

Tik tik tik
Zegt de hamer
Bij het ochtendgloren
Op zes hoog in Parijs

Tik tik tik
Tik ke Tik ke Tik
ke Tik ke Tik ke Tik Tik Tik

De bouwvakker is een componist
Van zijn eigen werk
Een artiest voor geërgerd publiek

Tags: ,

Vive La République!

Tags: ,

Le Cid de quatre semaines

De laatste weken beleef ik, ondanks de cursus Frans en de lessen methodologie die ik overdag moet volgen, een soort tweede El Cid.

Feestjes, bezoeken aan café’s, culturele activiteiten in Parijs, alles passeert de revue. Het gekke is alleen dat ik in tijdens mijn verblijf in Parijs de stad eigenlijk helemaal niet van een te zeer toeristische kant heb gezien; je bezoekt met de noodzakelijke faciliteiten: je kamer, de supermarkt, de wasserette, het postkantoor, Sciences Po en de kamers van anderen. Dan houdt het toch alweer een beetje op.
Ik lieg een beetje, want het afgelopen weekend tijdens de Journées du Patrimoine, een soort Open Monumentendagen, heb ik wel een bezoek kunnen brengen aan het Hôtel de Beauvau, het Franse Ministerie van Binnenlandse Zaken. Aanvankelijk had ik met mijn Nederlandse gast besloten proberen het werkkantoor van Sarkozy te bezoeken, maar toen bleek dat daar een kilometerslange rij stond van zeven tot negen uur, is gekozen voor het daarnaastliggende ministerie. Het was onverwacht leuk, omdat er een klein orkest was ingehuurd, een tentoonstelling was over een oude Franse politiemacht, de Brigades du Tigre, veel oude auto’s waren en veel informatie was over het gebouw zelf, dat vroeger een soort paleis is geweest.

Daarna heb ik met ontzettend gezellige Nederlanders in het Champs de Mars gezeten, waar de zon overuren draaide. Het leek de zomer te zijn die Nederland is onthouden de afgelopen maanden. Parijs is een grote stad, maar niet als twintig meter verderop weer een bekende gaat zitten op het gras bij de Eiffeltoren. Deze ontmoeting bleek overigens voor Alexander een mooie gelegenheid om mijn Nederlandse gast Fransijn en mij uit te nodigen voor een etentje thuis bij hem de volgende dag.

Toen we daar op bezoek kwamen, heb ik mijn eerste inschattingsfout betreffende Parijzenaren gemaakt, toen ik gesprek raakte met zijn huisgenoten. Blijkbaar heb ik hen toch enigszins beledigd met de mededeling dat ik Eiffeltoren eigenlijk helemaal niet zo mooi vindt, maar dat het nu alleen esthetisch verantwoord is, omdat die toren een symbool van Frankrijk is. Ter compensatie zet ik nu de foto op mijn log. Anna, hij is prachtig!

Bij Sciences Po zijn vrijdag de inschrijvingen voor vakken geopend, wat heeft geresulteerd in een leuk vakkenpakket. Binnenlandse Amerikaanse geschiedenis sinds 1945, de Europese Unie & veiligheidsvraagstukken, en les Grands Enjeux en Europe. Daarnaast volg ik nog een cursus Frans en overweeg ik mij in te gaan schrijven voor een sport. Het scala aan sporten dat wordt aangeboden is hemelsbreed, dus die kans mag ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan!

Verder zijn deze week mijn methodologieklassen begonnen. Ik heb nog een beetje moeite met de uitspraak van mijn docent, die een Franco-Colombiaanse achtergrond blijkt te hebben, snel praat en begiftigd is met een slissende uitspraak. De Franse methodologie schijnt behoorlijk af te wijken van de Nederlandse, alhoewel de verschillen totnogtoe niet aan mij duidelijk zijn geworden. Ik hoop dat dat de komende twee weken gaat gebeuren. Gelukkig moet er wel iets harder gewerkt gaan worden dan bij de Frans cursus, wat betekent dat er iets meer structuur komt in deze ‘Le Cid’ van een maand.

Volgende week meer verhalen!

Tags:

Parijs: van fiets tot pasta rood

Zij die dachten dat je als Nederlander in Parijs direct wordt omgedoopt tot Fransman hebben het mis. Als Nederlander kun je je goed staande houden in de Europese lichtstad. Tien minuutjes lopen van de Eiffeltoren bevind ik mij bovenop de hoge heuvel waarop het 16e arrondissement gevestigd is, en om precies te zijn in het voormalige dorp Passy, dat sinds de 19e eeuw Parijs’ grondgebied is. Van hieruit zal ik iedere dag afreizen naar Sciences Po aan de rue Saint Guillaume in het 7e arrondissement, vlakbij de Rue de Grenelle en de Rue de Varenne, het bestuurlijke hart van Frankrijk (op het Palais de l’Elysée na natuurlijk). De ene dag met de metro en de andere dag met het geweldige en onlangs geïntroduceerde witte-fietsen-plan, de Velib’.

Fietsen in Parijs? Sommige automobilisten maken gebaren in het verkeer dat je gestoord bent, maar met een klein beetje gezond verstand kom je er wel. Kijk, als je met de fiets op de Place de la Concorde belandt, is het niet aan te bevelen je als fietser op acrobatische wijze in het wervelend verkeerscircus te storten; het is raadzamer je te transformeren tot voetganger. Parijs heeft behoefte aan de pragmatische fietser, niet de roekeloze. En dan werkt het wel, dat fietsen. Afgelopen week was ik met de fiets sneller dan met de metro. Parijs is eigenlijk helemaal niet zo groot!

Nederlanders in Parijs? De afgelopen dagen zijn voorbijgevlogen, maar tegelijkertijd lijkt het alsof ik hier alweer een hele tijd ben, in Parijs, wat voorlopig een Nederlandse kolonie lijkt te zijn. Mijn eerste weekend ben ik opgetrokken met madame Cheruchan en haar Amsterdamse vrienden. Nederland was na dat weekend nog niet uit zicht. Ook naar Sciences Po zijn veel Nederlandse studenten afgereisd. In totaal heb ik er minstens veertien geteld, en die groep trekt aardig met elkaar op. In het introductieprogramma zijn nog geen Franse studenten ingestroomd, vanwege het feit dat in de eerste twee weken van het introductieprogramma een cursus Frans wordt gegeven. Integratie buiten de Nederlandse kolonie vindt vooral plaats met Amerikanen, die alomtegenwoordig zijn. Woensdag is er verder geïntegreerd in de enclave hollandaise, tijdens een ‘Nederlandse’ borrel in hartje Parijs. Ook daar was het weer gezellig.

Eten in Parijs? De maaltijden zijn nog niet zoveel veranderd. Pasta rood, AVG (Aardappels, Vlees, Groenten), het is allemaal al voorbij gekomen. Uiteraard met een zeer gezellige groep Nederlanders.

Waar is Frankrijk dan? Het komt nog wel goed. In de twee weken die volgen op de stoomcursus Frans wordt een methodologische introductie verzorgd. Met een beetje geluk vindt dan ook integratie met de Fransen plaats, die dan ook de poorten van Sciences Po hebben weten te vinden.

Maar verder is het gewoon in orde. Zo heb ik dus wel meegekregen dat Argentinië van Frankrijk heeft gewonnen tijdens een wedstrijd van het WK Rugby en dat er rellen waren op Gare du Nord. Daarnaast ontbijt ik niet met hagelslag op m’n brood en ik haal ‘s ochtends een baguette bij de bakker. Met genoeg mensen praat ik Frans en ik kijk tijdens het (in hoog tempo) wandelen net zo chagrijnig als een echte Parisien.

Ik heb een Franse bankrekening, een Franse verzekering,
Een Frans telefoonnummer en een Frans adres.
Een Frans uitzicht en Franse buren,
Een Franse docent en Franse muren.
Een Frans bed en een Frans e-mailadres,
Een Franse collegekaart en ik lees de Franse presse!

P.S. Bedankt voor de post en mail!

Tags:

Tot ziens & Bienvenue!


Tags: ,